غصـہ هایت ڪـہ ریخت، تو هم همـہ را فراموش ڪن دلت را بتڪان،اشتباهایت وقتے افتاد روے زمین 
بگذار همانجا بماند،فقط از لا بـہ لاے اشتباـہ هایت، یڪ تجربـہ را بیرون بڪش،قاب ڪن و بزن بـہ دیوار دلت …

        

 
سڪوتِ محڪوم بے گناه، یعنے بغض، آه، گریـہ درون..

        

 
تو ماـہ را بیشتر از همـہ دوست مے داشتے و حالا ماـہ هر شب تو را بـہ یاد من مے آورد 
مے خواهم فراموش‌ات ڪنم اما این ماـہ با هیچ دستمالے از پنجره‌ها پاڪ نمے شود

        

 
من بـرآے مُردن؛بــﮧ چیـزے قَـوے تـراز مَـرگ اِحـتـیـآج دآرَم...