آچاريا آچاريا در قسمتي از كتاب معروفش، زندگي به روايت بودا، درباره مراحل زندگي انسان مي نويسد:
هفت سال اول كودكي، مهم ترين دوران زندگي است. اگر شخص هفتاد سال عمر كند، آن هفت سال اوليه، زمينه ساز قطعي براي آن هفتاد سال است... .1
در بخش ديگري از كتابش در مورد «جواني جاوداني» آمده است:
اگر گذشته تان را با خود حمل كنيد، پير مي مانيد و هر روز هم پيرتر مي شويد؛ زيرا گذشته مرتباً بزرگ تر و سنگين تر مي شود. اگر گذشته را [در گذشته زندگي كردن را و نه استفاده از تجربيات گذشته را] كلاً دور بيندازيد و از نو شروع كنيد، مجدداً جوان خواهيد بود و تنها آگاهي جوان است كه مي تواند با خدا ارتباط برقرار كند؛ چراكه بين شما چيزي حايل نيست، اما اگر گذشته را با خودتان حمل كنيد، گذشته همچون مانعي نظير ديوار چين عمل خواهد كرد؛ قطور و زمخت كه هر لحظه هم قطورتر مي شود
ديل كارنگي در كتاب آيين زندگي، با عنوان «دم غنيمت است»، استفاده مناسب از زمان حال را گوشزد مي كند و به نقل از يك استاد دانشگاه به نام ويليام آسلر، خطاب به دانشجويانش، مي گويد:
«آنچه من از شما مي خواهم، اين است كه ماشين حيات را طوري تحت اختيار خود درآوريد كه بتوانيد ديروز و امروز را از هم تفكيك كنيد و فردا را بي جهت در كار امروز دخالت ندهيد تا بتوانيد در اين مسافرت دور و دراز [عمر] با اطمينان خاطر پيش برويد».
دكتر ماردن «سپيده دمِ هر روز، به هر كدام از ما فرصتي مي دهد كه كارهاي خوبي انجام دهيم و كار را از نو شروع كنيم تا بتوانيم شكست ها و ناكامي هاي دوره گذشته را جبران نماييم»
